Shifting the baseline

Zorgvrouw

 

we zien haar halverwege de straat

de tranen snijden rivieren door haar huid

het regent opzij in haar incomplete huis

toch, of juist daarom komt ze naar buiten

in haar hand, aanbiedend, steekt ze voor zich 

vrolijk heen en weer schuddend 

een pluchen beer uit die jingle bells zingt

wiens neus een rood lichtje verstopt, het pinkt

wanneer je ’t knopje in z’n handpalmpje vindt

de vinnigaard die mijn zoon is danst vol vreugde met z’n nieuwe vriend

kan uit ongeduld niet wachten en zet halverwege het liedje alweer op 

(en nog eens en nog een keer en opnieuw en dan nog eens en alweer en nog en nog)

de vrouw lacht

haar hoge mondhoeken zorgen dat 

de geulen die het landschap van haar gezicht doorkruisen

nog wat verder wegzinken 

ze vertelt 

ik lees de diepte van haar verdriet

ben dankbaar voor de vreugde die ze delen wil

in de vorm van een zingend knuffelbeertje

vanuit haar deurgat zwaaien we nog een laatste keer naar elkaar

de batterijbeer verlaat de handen van mijn kleinste niet meer 

Dijbeen

  

voor je brak

leek het 

alsof je niets te vrezen had

olifant

tijgerreiger

neem mijn dijbeen

ik gids het water naar je mond 

je lijf weg van de vlakte 

in deze holte kan je schuilen

blijf nog even liggen

ik verbind je benen met karton

heel je wond

haal een mispel

gedicht voor 'Redden wat je raakt' 

https://www.klimaatdichters.org/podcast 

Afstefenen, wakker worden en weer afstefenen

 

(sommige letters staan niet op hun plek, het is ochtend voor iedereen) 

(ik geef toe, het is een daad van protest)

(ik geef ook toe dat het de enige manier is waarop ik protesteren kan)

(momenteel)

(oke, nu geef ik echt toe, het is oververmoeidheid gecombineerd met luiheid om die oververmoeidheid recht te zetten)

we stefenen af 

peilsnel, regelrecht 

afgrond in zicht 

ik zie ons samen ploederen 

in een substantie modderolie

ik trein alvast mijn bekkenbodemspieren

kelder mijn tuin 

sla conserfenblikken op

vul een rugzak, waterfilter slaapzak mes

trein alweer, maar nu op stress

mijn lichaam weet niet hoe het rustig moet blijven

ik zoek een hol

om winters lang in te slapen

tot het allemaal voorbij is 

ik vind geen tijdreisgrot

of vluchtparadijs

ik dender van de ene in de andere korte nacht 

probeer overdag wakker te blijven

om te zorgen voor twee ukkies

in mijn droom (waar ik die vinden kon op zo’n korte nacht is me een ander raadsel) 

heb ik tijd voor seks met andere mensen

een man die me vol nieuwe liefde kust aan een fornuis 

waar potten waarin ik niet moet roeren voor mij pruttelen

neemt me mee naar zijn zachte zetel

waar ik zijn hardheid tegen mij voel geilen

helaas

wanneer hij met zijn hoofd richting schaamstreek trekt

verandert zijn gezicht in dat van een soort mismaakt kind

geilheid maakt plaats voor verwarkkering (verward wakker worden, het woord zo wanordelijk als de gebeurtenis)

mijn echt volmaakt kind kruipt op mijn randje bed

de resterende plek neemt de slapende grote baby in

tussen beide geplet probeer ik een beetje te ademen 

en stil en snel genoeg naar dochters wensen een antwoord te verzinnen op haar vragenvuur - zonder grote baby te wekken

mijn harthoofd komt op gang

stefenen we echt af? 

is de afgrond in zicht?

hoe zal ik alles klaarspelen?

kinderen redden uit de modderolie

een stevige bekkenbodem

moeders aardes uitputting terugdraaien

een goed mens zijn

wereldfrede

(gedicht niet door AI gegenereerd)

 

Een daverend landschap

 

Een daverend landschap 

De aarde zelf komt overeind

Schudt al het kwaad van haar rug

Vangt onschuld in eeuwenoude kruinen

Wezenlijk lichaampje

Bengelend aan een tak

Broze avonturier

De aarde is sterk en wij

Die je willen dragen

Talrijk 

Ik neem de tijd

Kijk naar je wonden

Rust hier, kleintje 

Op je land

Op je wereld

Kom toe, adem, wees 

 

draag laarzen als het regent

en als ze enteren

grijp ze beet bij hun dikke pinken

ontwijk hun grommerig gegraai

zeg hen dat het pijn doet

en laat hen gaan 

Vredeslied

Kom terug kom terug

Lokt het land

Ga weg, verdwijn

Dreigt de bom

Wie waar eerst 

Bedenkt een mens 

En nog een mens zegt

Ik ben meer dan een flard

Dit is mijn palm 

Dit is mijn borst

Dit is mijn water 

wat is mijn land?

De grond waar ik op sta, ga 

Waar ik thuis adem

Waar ik moeder

vader

kind 

Mezelf vind 

Hoor mijn borst

Voel mijn palm 

Zie mijn traan

Schud mijn hand

Even gek als mij

Even gek als mij

Maar gekker dan de waarheid 

Wij slaan nergens op

Dat zouden wij nooit doen

Het loont niet de moeite 

Dus houden wij onze armen

Strak aan ons lichaam gebonden

Op stoutmoedige dagen met spandbandjes 

Op zondag met lijm 

We schieten te kort 

En dwingen ons daarom in allerlei bochten 

Krom als een haas springen we bokkig tot we alle knorrigheid verdwenen hebben

Dus ja

Slaan 

Neen

Nooit

Vreemder wordt het niet 

Een gedicht voor een cage fight/Ik zal u helemaal kapot maken

 

Ik zal u helemaal kapot maken

U doelgericht fileren

Uw huid villen en uw weke vlees eronder op mijn boterhammen smeren

Ik zal uw beenderen verbrokkelen

Uw organen persen tot paars sap 

Uw vingerkootjes sprokkelen 

Ik eet uw hersenen als pap

Ik ontleed u hele hebben en uw zijn

Zelfs uw tong laat ik mij niet ontberen

Wat van u was wordt van mij

strottekopkeelpijpslokdarmleiderlucht

aortadarmnagelsleutelaarszucht

haarsnorsnotzakbloedarmoren 

traanpismergbeenvoorhoofdkantoren

Tot ik alleen nog uw sputterend hart in mijn palm hou en kan kiezen

Zal ik het houden?
Of u helemaal verliezen?

Zilvervliesvisje - een donker gedicht voor een pikzwarte avond in oktober

 

(Voorwoord) Laat varen alle hoop gij die hier verder leest

dit is een vies gedicht met een bittere nasmaak 

Het heeft als doel duisteren

excuseer, geen schoonheid, geen verbinding

dat maak ik later goed, beloofd, of niet, want er was geen hoop 

zo nu genieten van mogen lelijk te zijn

de avond voor de dag voor aller zielen

(Hoofdstuk één, het enige hoofdstuk)

In het zachte vlees dat woont onder een dikke teennagel ligt een eitje te wachten

Als het losbarst 

openpopt 

-snap-

Vloeit het vocht eruit

Druipt naar buiten

Teen in het vochtwater van het nieuwe leven

MOMENTUM

Een nieuw zilvervliesvisje is geboren

Kruipt nieuwsgierig doch licht wantrouwend

vanonder ’t vlees

De wereld in

Op zoek naar vuil

Op zoek naar schurft

Op zoek naar rot 

verderf 

lege borstkassen 

vort azijnpissersbrein

Waar het kan teren

Groeien

Rijzen

Kuisen

Tot het voldaan z’n eigen verse eiers legt

Tientallen

Honderden

Pop SNAP plop Spet PATS

Die een voor een open kletsen

het brein volledig verteren 

Tot een sappig drabje

Dat wegvloeit

Als zure soep tussen de tramsporen 

Die leiden naar de banlieues

Waar ze verdampen tussen hete autobanden

Het is pikdonker

Niemand ziet de mist die optrekt

Als een waas voor onze ogen danst

We turen 

Smaken zuren

Missen andere smaken, een palet

Nog even wachten tot de zon weer later ondergaat

(Tot stot)

Nog één laatste keer

Adem

uit.