een grote boom trotseert de wind
zijn blaadjes dapperen wapper
tot ze gezwind van zijn takken dansen
hoger en brozer
knapper en rapper

door de lucht vliegen de blaadjes
ik waai met ze mee

opa jan

opa jan
lange man
plaagstok
met groene vingers
met blote handen
netels uit de grond
en patatten in
en binnen
thuis
in de zetel
met sloefen
zitten snoepen
veel eten
negen boterhammen
mee naar 't werk
in de tuinen van de stad
opa jan
man
papa
plaagstok

e..a

e..a

wonderboog

wonderoogjes

gedachteboom

de motor die plots begint te ronken

de vlieg die over de tafel kruipt

ik zag wel aan dewelke je knabbelde

e..a

monderwoog

klapperroosjes

de citroen die naast de kiwi ligt

de klap op je gezicht

ik weet wel dat het anders moet

ik weet wel dat het niet

gisteren vertelde Laura me dat regenbogen in feite rond zijn

hebben/houden

hebben

ik heb kleine tenen

ik sta graag vroeg op

ik kijk graag naar de lucht

ik val altijd op mijn knieën

ik geef de dingen graag namen

ik probeer te lachen naar de mensen

ik ben heel ongeduldig

ik zoek de weg

houden

een vertraagd beeld van glas dat valt

een pupil verwijdt 

zonlicht

zacht gezang

de koelkast ruist

een egel

de winter vertrekt

gij zijt de weg

ik wil u houden

horizon

de grond tot aan de horizon

de lijn in de verte

ik wil er naartoe lopen

om dan af te springen

de dieperik in

alleen gezoef van het eeuwige vallen

niets dan naar beneden getrokken worden

misschien geflapper van mijn bloemenjurk

een eeuwige zucht met zacht geflapper

zou dat slijten?

uw kleding?

van eeuwig te vallen?

als er geen licht schijnt om het af te bleken?

geen wrijving -

met de lucht

door de wrijving met de lucht -

de lucht veegt alle bloemen eraf

maar ik blijf vallen 

met een wit kleed

het blijft flapperen

flap flap

in de wind

uw haar

valt uit

uw tanden

verkruimelen

uw benen bengelen

als slappe vodjes 

achter uw romp

die stilaan verschrompelt 

het vlees moet wel verteren

maar wie eet het op?

het rot

wordt bruin

wie eet het op?

de lucht

de lucht eet het op

de lucht eet alles op

uiteindelijk

tot alleen nog het laatste deeltje van mezelf dapper verder valt

één klein celletje

durft de dieperik verder in 

misschien zingt het ondertussen wel een liedje

voor zichzelf

op het ritme van de lucht

op het ritme van het gezoef

of misschien draagt dat celletje nog een lapje stof

heeft het z’n eigen wit kleedje 

en flappert dat

en zingt hij op dat geflapper een liedje voor zichzelf 

flap 

tot ik niets meer ben

niets van mij valt 

Kou

Heeft de winter ze gebroken

Heeft de kou ze diep gekerfd

Langzaam trekt de tocht ze open

Hun borstkas barst

Pus druipt weg

Paden van ijs verstevigen zich

Iedereen glijdt uit

SPLETS

Ze spatten open

Borstkassen in duizend stukken in een plas van pus

Niemand ontsnapt

Zelfs de tijd staat hier stil

Brief aan de Kolifokkers 1.2.

Brief aan de Kolifokkers 1.1.

Elke ochtend staat zij daar

Elke ochtend staat zij daar, gebroken been en zenuwachtig. Ik vraag mij af waar ze naartoe wil gaan. Maar elke keer verdwijnt ze weer, zonder dat ik het zag. Zonder dat ik zag naar waar of wie haar meenam of ze hinkte of ze viel. Ik doe nochtans mijn best te blijven kijken, haar geen moment uit mijn blikveld te laten gaan. Het moet zijn dat ze in een oogwenk kan verhuizen naar daar waar ik dus nog niets van weet. Of misschien weet ik er wel alles van, maar is die kennis onbenut aangezien ik niet weet waarheen ze gaat. Ik heb haar wel ter plekke al zien dartelen, met dat gebroken been, ingepakt van enkel tot lies (haar rokje komt erover, ik kan niet werkelijk zien hoe hoog het gaat, misschien zijn ook haar bekken wel gebroken). Of dartelen is veel gezegd, het is eerder een soort hinken. Dat kan ook niet anders met zo’n blok, dat neem je niet zomaar mee. Het trekt, het sleept, vertraagt, beklaagt. Ze vraagt zich op die momenten misschien af, waarom ze deed wat ze deed waardoor haar been (of bekken) gebroken werd. Zo gebroken zijn en toch zo zenuwachtig. Dat schept verwachtingen bij mij. Waar gaat ze heen? Wie brengt haar weg? Stapt ze in of op? Wil ze? Heeft ze zin? Denkt ze dat de bus hier stopt? Elke ochtend staat zij daar, gebroken en alleen. Ik weet niet hoe en ik weet niet waar, maar ze gaat ergens heen.

BANG

ge breekt
mijn botten

ge breekt
mijn stok

ge breekt
mijn darmpkens
AH AH PIJN

kopop
slokin
slappin
wangkrab
wespin

revolver
BANG BANG
schiet
schiet

bot krak bots

gij breekt mij
ik verschiet

Mijn schaamlip

Mijn schaamlip staat dik.
Ik klom over een tribune, hoofd eerst en benen erachteraan.
In het midden kwam mijn kut terecht op een armleuning.
Knal.
Auw.
Verder spelen.
Niets aan de hand.

Mijn schaamlip staat dik.
En er komt bloed.
Er komt bloed ergens anders.
Geen zorgen.
Gewoon dik.
Het is zo dat de tang ter hoogte van mijn baarmoeder,
neen mijn baarmoeder is de tang, begint toe te nijpen.
Alles naar buiten perst.
Nijpt.

Maar dan staat ook nog mijn schaamlip dik.
En er komt bloed.
Dat is ook goed.
Nu hoort het.
Het is nog van geruststelling.
Straks is het van godverdomme waarom bestaat dit gezever?
Maar nu nog de lach.

Zelfs nu dat.
Mijn schaamlip staat dik.
Het is mei.
Net in mei staat het dik en toch is alles beter dan april.
De grillen hebben we gehad.
Het is voorbij.
Het is goed.
Morgen is vrij.
Morgen is muziek.
Morgen is schrijven.
Morgen is trouwens eigenlijk al vandaag.
Morgen is computerspelletjes spelen.
Verantwoord computerspelletjes spelen.
Genieten genieten genieten.

Hopelijk staat mijn schaamlip morgen minder dik.
Of ja, hopelijk vandaag al.
Na de nacht.
Kan hij bekoelen.
(Sorry, maar is hij mannelijk?)
(Is schaamlip mannelijk?)
Krimpt hij weer.
Staat hij weer normaal.
Niet dik.
Het is niet dat er iemand naar moet kijken.
Morgen, zelfs niet vandaag.
Dat is voor later.
Als hij maar minder dik.
Al maakt het niet veel uit.
Morgen is genieten.
Morgen is niets.
Morgen is muziek.

Ik hoop dat ik ook nog wat van dat vals filosoferen kan gaan.
Dat hoop ik echt.
Zou ik bijzonder vinden.

Ik zou niet ironisch moeten zijn, sorry.

Morgen ben ik niet ironisch!
Morgen is muziek.

Niets zijnde

Weest men blind voor mijn woorden.
Zien ze niet.
Tasten de randen af.
Hebben te raden.

Zij verdwijnen.
Donker slurpt, als ware ze lucht.

Jeuk zet zich in.
Aan mijn benen.

Schurftig wrijven ze zich,
uit angst,

de huid van de schenen.

Het bot van het bot.
Tot ze verpulverd naast elkaar blazen.

Niets zijnde, is het moeilijk

om bang te zijn.

tekst van het huilen

            misschien had ik het al eens gezegd

            dat van dat huilen

            dat het vanbinnen begint

            en dan gaat puilen

            ge loopt over als het ware

            ook als ge het niet wilt

            en het is niet als koken

            het is eerder een glinstering

            als ik twee kleine krekels zie

            dan bulkt er iets vanbinnen

            op een zachte vleiende manier

            dan loop ik over en

            ben ik de kleinste beek

            op aarde

            en wil ik zingen

            en ook zwijgen

            wat dan klinkt als stil gesnik

            enkel en alleen omdat

            die twee krekels zo zielig

            naar elkaar kijken

            en ik zie hun verdriet

            dan huil ik

            loop ik over

            ben ik een eenzaam krekellied

tekst van de heimwee

            ik mis mijn zee vol liefdesmist

            als ik in uw ogen kijk

            dan zie ik er soms een beetje van

            alsof een kiertje in uw kleurenvlies

            mijn verleden in u opent

            dan begin ik met een tranendal

            te snikken en er komt terstond

            een nieuwe zee van liefdesmist

            die ik zo heb gemist

            daarom kijk ik graag naar u

            om wat ik in u zoek

            te vinden en verslinden

            gij zijt mijn poort naar terug

            en daarom mijn geluk

            mijn excuses dat ik zo vaak

            loop te staren

            ik ben gewoon op zoek

            naar het verdwalen

            laat mij zien

            laat mij kijken

            naar uw wonderlijke plassen

            ik weet wat ik er vinden zal

            ge zult mij niet verrassen

Liefste,

een wee gedicht
een triest gebed
een graai in de lucht
bericht aan het licht

in mij gebed
verlangt ge niets
in mij
zijt ge daar
waar ge vallen moet

wattekes
wattekes
wattekes

vult uw buik
met wattekes
en kust
mij terug

Correspondentie Gedicht #1 + 1

Ammoniak 

- voorgeschiedenis -

u heeft 

een episodisch

een semantisch

een declaratief

een expliciet

een proceduraal

en dat danst allemaal voor u (voor u)

- geschiedenis - 

toen gij mij liep

toen dacht ik

toen was het dat

toen uw adem ging

toen stopte gij

en struikelde ik

dan zwegen we en spraken niet 

- nageboorte -

dove. 

bres.

en daarbij: de maan is hol en onafgewerkt

(terwijl ze door het raam naar binnen kijkt)

gij had ook niet kunnen vertrekken

Correspondentie Tim Taveirne Gedicht #1

Amnesie

maak van je handen een kom

en zeg me dat de maan hol en onafgewerkt is

terwijl ze door het raam naar binnen kijkt

zullen we een baantje rond je huis lopen

en proberen om niet te struikelen

over elkaars harde en lange adem

ons spreken is een zwijgen

het dooft in de bres van

onze opeengestapelde buiken

bij je weggaan

is als een zachte vernieling

amnesie


T.T.

kliertje

de vuile klier
boos, aardig
moedertje vier
het wicht
wat moeten we
onder de kraan
met de kop
en duwen, tegen
de vuile klier

trekken
getrokken
met haar
klauwhandje
klauw klauw
kouw kouw
in de kou

onder de
pijnboom
van plezier
ligt het
dode dier
het snot jong,
het nageboorte van
de vuile klier

de Neerbeek

Als de traan rolt
heen de neerbeek
verschroeid
onder de boomstreek
verschiet Jakob zich
in woorden
slikt en ziet de nood
zijn broer lacht
vuistjes vol
de stilte druist
zijn oren hol
niemand spreekt nog
weent noch
de schoonheid
steelt de winst
in de stilte
en haar wind
knielt neder
in de beek