Niets zijnde

Weest men blind voor mijn woorden.
Zien ze niet.
Tasten de randen af.
Hebben te raden.

Zij verdwijnen.
Donker slurpt, als ware ze lucht.

Jeuk zet zich in.
Aan mijn benen.

Schurftig wrijven ze zich,
uit angst,

de huid van de schenen.

Het bot van het bot.
Tot ze verpulverd naast elkaar blazen.

Niets zijnde, is het moeilijk

om bang te zijn.

tekst van het huilen

            misschien had ik het al eens gezegd

            dat van dat huilen

            dat het vanbinnen begint

            en dan gaat puilen

            ge loopt over als het ware

            ook als ge het niet wilt

            en het is niet als koken

            het is eerder een glinstering

            als ik twee kleine krekels zie

            dan bulkt er iets vanbinnen

            op een zachte vleiende manier

            dan loop ik over en

            ben ik de kleinste beek

            op aarde

            en wil ik zingen

            en ook zwijgen

            wat dan klinkt als stil gesnik

            enkel en alleen omdat

            die twee krekels zo zielig

            naar elkaar kijken

            en ik zie hun verdriet

            dan huil ik

            loop ik over

            ben ik een eenzaam krekellied

tekst van de heimwee

            ik mis mijn zee vol liefdesmist

            als ik in uw ogen kijk

            dan zie ik er soms een beetje van

            alsof een kiertje in uw kleurenvlies

            mijn verleden in u opent

            dan begin ik met een tranendal

            te snikken en er komt terstond

            een nieuwe zee van liefdesmist

            die ik zo heb gemist

            daarom kijk ik graag naar u

            om wat ik in u zoek

            te vinden en verslinden

            gij zijt mijn poort naar terug

            en daarom mijn geluk

            mijn excuses dat ik zo vaak

            loop te staren

            ik ben gewoon op zoek

            naar het verdwalen

            laat mij zien

            laat mij kijken

            naar uw wonderlijke plassen

            ik weet wat ik er vinden zal

            ge zult mij niet verrassen

Liefste,

een wee gedicht
een triest gebed
een graai in de lucht
bericht aan het licht

in mij gebed
verlangt ge niets
in mij
zijt ge daar
waar ge vallen moet

wattekes
wattekes
wattekes

vult uw buik
met wattekes
en kust
mij terug

Correspondentie Gedicht #1 + 1

Ammoniak 

- voorgeschiedenis -

u heeft 

een episodisch

een semantisch

een declaratief

een expliciet

een proceduraal

en dat danst allemaal voor u (voor u)

- geschiedenis - 

toen gij mij liep

toen dacht ik

toen was het dat

toen uw adem ging

toen stopte gij

en struikelde ik

dan zwegen we en spraken niet 

- nageboorte -

dove. 

bres.

en daarbij: de maan is hol en onafgewerkt

(terwijl ze door het raam naar binnen kijkt)

gij had ook niet kunnen vertrekken

Correspondentie Tim Taveirne Gedicht #1

Amnesie

maak van je handen een kom

en zeg me dat de maan hol en onafgewerkt is

terwijl ze door het raam naar binnen kijkt

zullen we een baantje rond je huis lopen

en proberen om niet te struikelen

over elkaars harde en lange adem

ons spreken is een zwijgen

het dooft in de bres van

onze opeengestapelde buiken

bij je weggaan

is als een zachte vernieling

amnesie


T.T.

kliertje

de vuile klier
boos, aardig
moedertje vier
het wicht
wat moeten we
onder de kraan
met de kop
en duwen, tegen
de vuile klier

trekken
getrokken
met haar
klauwhandje
klauw klauw
kouw kouw
in de kou

onder de
pijnboom
van plezier
ligt het
dode dier
het snot jong,
het nageboorte van
de vuile klier

de Neerbeek

Als de traan rolt
heen de neerbeek
verschroeid
onder de boomstreek
verschiet Jakob zich
in woorden
slikt en ziet de nood
zijn broer lacht
vuistjes vol
de stilte druist
zijn oren hol
niemand spreekt nog
weent noch
de schoonheid
steelt de winst
in de stilte
en haar wind
knielt neder
in de beek

Kroketten

Kroketten
Krokketten
Kroketten
Kroketen
Krokketen

Een gedicht (dat is zowat de stomste titel te bedenken voor een gedicht, het is iets anders als een kat 'kat' noemt, dat is fijn. Maar bij gedichten werkt dat niet goed. Onderliggende zaken benoemen, werkt meestal niet goed. Maar goed, het is hier geen essay.)

De Afstand
in mijn woorden
De ruimte die ons strekt
De vlucht naar onze oorden
De kracht waarmee ge trekt

Kust ge mij zacht,
Dicht ge mij zoet,

Dichter als het ware
Gedicht als ons gebroed

Mits

De mist in
Mist degene
die dacht
dat hij sprong

De mist in
Mits degene
die dacht
dat het begon

hoera hoera
applaus applaus
gevierd gevierd

de zomer
mits
de winter komt

stelpen

mijn moeke
kocht mij schelpen

mijn moeke
dacht te stelpen

maar ze kon
me niet meer

helpen zonder
dag hallo daar

ging ze weer

Ge stond daar al

Ge stond daar al
te lang te weten
grinnikend in de
sneeuw

zomaar word ik
afgeleid door de
letters van uw
geeuw

Ge stond daar al
geschoren

Ge stond daar al
gereed

Verschiet ge dan
toch van dat?
als ware hij
gesmeed?

.

Nee nee, het is echt maar om te proberen.

(Het is maar)

Het is maar.

Gedanst.
Geschreven.
Gedacht.
Geweven.
Geschranst.
Gestopt.
Gevreesd.
Gedopt.
Gelachen.
GetwGetwijfeld.
Gegeven.
Ge.
Gij.

Het is maar om te proberen.

Excuseer

Sorry zeg.
Dat ik stuur.

                                    ('t bootje stond er scheefjes bij)
Dat ik geïnteresseerd ben.
in U.
Sorry.

Sorry zeg.
Dat ik huil.

                                    (gaatjes vol, gobbelen over)
Dat ik verdrietig ben.
om U.
Sorry.

Sorry, wie nog?

Wat nog?

Traant nog?

Spint nog?

liefs liefs

Het was weer niet D day

hoe komt het toch
dat hij kan blijven dansen
vannacht zou de wereld stoppen
wij hielden onze beloften

gij kwam daar
bij mij
terwijl eigenlijk de afspraak
was
ik blijf staan
gij komt

we zagen elkaar, raar
we wisten dat we van elkaar hielden
trachten het niet te doen

daar kwam het einde
we stonden stil

.

Snel

zonovergoten regenbillen gieten
nee genieten
van de zee die springt
op haar dijen

ze lijkt nat te zijn
maar schijn bedriegt
verdriet voor niet
ze zijn venijn

haar gedachten
slingeren negen op tien
in de droom van hemeltje lief
meneer de is daar weer

en voor hij het weet
verschiet hij zich
verslikt hij zich
en verjaart hij niet langer meer

Roestboot

de roestige pist bed in de boot

samengeperste onwetenheid viel recht uit 

toen hij de ondergaande zon alreeds zag

en toen vaarde hij aan

verdronk in zijn smoor

vereeuwigde in het zout

voor hij de rest verloor



Uitgeverij ROESTBOOT//PIER (Westerstrand, Amsterdam)
werkcompanytitel/artistieke roepnaam: "hier moet nog over nagedacht worden"