Ode aan het verleden

De barbie was wazig
de boom slecht geknipt

Streepjes

Streepjes tellen de dagen

dat ik je niet kan zien

Elk streepje een stokkeventje

met jouw ogen, warmte, mond

Ze tellen maar ik weet niet tot wanneer

een eindeloze blanco muur strekt zich voor hen uit

Een zee van wit 

waarop te kleine reddingssloepjes dobberen

En ik tel de dagen als een van eenzaamheid 

gek geworden zeeman

Zeevrouw

maar dan zonder staart of schelpen

Al probeer ik wel eens in vakantiestemming 

van de streepjes een springplank te maken

En spring ik in het diepe water

zwem zo lang ik adem heb

zolang mijn longen durven uitdeinen

zo breed als eb en vloed

zo lang ze kunnen gehoorzamen

aan het verlangen van mijn bloed

En dan bots, knal ik met mijn kop

bij het naar boven gaan

tegen zo’n reddingssloep

want ’t zijn er smalle

maar ’t zijn er veel te veel

en het is moeilijk 

om tussen de mazen van het net te glippen

en tussen de dagen in te leven

als ik niet weet wanneer ik al de mijne weer zal zien

streepjes trekken

streepjes tellen

ik probeer van streep tot streep te springen

en in den beginne ging dat goed

maar nu val ik telkens weer 

er tussenin

en moet ik een stuk te voet

al mag dat niet als een verrassing komen

want ik leerde van de beste

dat tijd te voet gaat

als streepjes dagen tellen

het virus

ons hoofd op de kussens

verzonken in zacht 

we missen en gissen

de gezellige stad

wiens leegte ons tart

het vlees van de mensen

ontbreekt op de straten

ontheemd van het praten

met maten en gaten 

waar eens volle dagen

gedaan met de daden

alles gesloten

maar wij genoten

genieten misschien 

van het stil

van het niets

van het stoppen met altijd door    

ze verdwijnen tussen muren

een verre lach naar de buren

of grijpt de stilte niet hen

zitten ze gevangen in andere muren

in het voortdurende strijden

van het wakker blijven

het intense glijden 

de thermometers

in reten 

en pampers

niet eten

van pakken

en maskers

als monsters

van andere planeten

maar daarin een mens

mogen wij niet vergeten

wij stilstaanders

geldverliezers

kunnen niet anders dan

applaudisseren

witte lakens

dankbaarheden

uitsmeren en geven

en op onze knieën

helden! uitroepen

helden!

helden!

niet alleen nu

ook voordien

ook morgen

ook als de deuren weer open

de mensen weer buiten

de straten weer vol

de buurvrouw bevalt 

oma ziek

en Boris op z’n kop gevallen is

Plastiek jasje

ge verzint een paard

eentje zonder haar

zonder vacht en zonder manen

het paard is kaal

maar ’t heeft een jasje van plastiek

en gij moogt op ’t paard

en ’t brengt u naar de bergen

naar de toppen in de sneeuw

bovenaan klikken zijn hoeven open

en op latjes schuiven gij en de pony

(sorry ’t was een paard)

naar beneden

en ge zijt gelukkig

binnenin en buitenuit en bovenop

uw verzinsels

en toen regende ze

dagen aan een stuk

terwijl ze gewoon 

en alleen maar

terugkeren wou 

een grote boom trotseert de wind
zijn blaadjes dapperen wapper
tot ze gezwind van zijn takken dansen
hoger en brozer
knapper en rapper

door de lucht vliegen de blaadjes
ik waai met ze mee

opa jan

opa jan
lange man
plaagstok
met groene vingers
met blote handen
netels uit de grond
en patatten in
en binnen
thuis
in de zetel
met sloefen
zitten snoepen
veel eten
negen boterhammen
mee naar 't werk
in de tuinen van de stad
opa jan
man
papa
plaagstok

e..a

e..a

wonderboog

wonderoogjes

gedachteboom

de motor die plots begint te ronken

de vlieg die over de tafel kruipt

ik zag wel aan dewelke je knabbelde

e..a

monderwoog

klapperroosjes

de citroen die naast de kiwi ligt

de klap op je gezicht

ik weet wel dat het anders moet

ik weet wel dat het niet

gisteren vertelde Laura me dat regenbogen in feite rond zijn

hebben/houden

hebben

ik heb kleine tenen

ik sta graag vroeg op

ik kijk graag naar de lucht

ik val altijd op mijn knieën

ik geef de dingen graag namen

ik probeer te lachen naar de mensen

ik ben heel ongeduldig

ik zoek de weg

houden

een vertraagd beeld van glas dat valt

een pupil verwijdt 

zonlicht

zacht gezang

de koelkast ruist

een egel

de winter vertrekt

gij zijt de weg

ik wil u houden

horizon

de grond tot aan de horizon

de lijn in de verte

ik wil er naartoe lopen

om dan af te springen

de dieperik in

alleen gezoef van het eeuwige vallen

niets dan naar beneden getrokken worden

misschien geflapper van mijn bloemenjurk

een eeuwige zucht met zacht geflapper

zou dat slijten?

uw kleding?

van eeuwig te vallen?

als er geen licht schijnt om het af te bleken?

geen wrijving -

met de lucht

door de wrijving met de lucht -

de lucht veegt alle bloemen eraf

maar ik blijf vallen 

met een wit kleed

het blijft flapperen

flap flap

in de wind

uw haar

valt uit

uw tanden

verkruimelen

uw benen bengelen

als slappe vodjes 

achter uw romp

die stilaan verschrompelt 

het vlees moet wel verteren

maar wie eet het op?

het rot

wordt bruin

wie eet het op?

de lucht

de lucht eet het op

de lucht eet alles op

uiteindelijk

tot alleen nog het laatste deeltje van mezelf dapper verder valt

één klein celletje

durft de dieperik verder in 

misschien zingt het ondertussen wel een liedje

voor zichzelf

op het ritme van de lucht

op het ritme van het gezoef

of misschien draagt dat celletje nog een lapje stof

heeft het z’n eigen wit kleedje 

en flappert dat

en zingt hij op dat geflapper een liedje voor zichzelf 

flap 

tot ik niets meer ben

niets van mij valt 

Kou

Heeft de winter ze gebroken

Heeft de kou ze diep gekerfd

Langzaam trekt de tocht ze open

Hun borstkas barst

Pus druipt weg

Paden van ijs verstevigen zich

Iedereen glijdt uit

SPLETS

Ze spatten open

Borstkassen in duizend stukken in een plas van pus

Niemand ontsnapt

Zelfs de tijd staat hier stil

Brief aan de Kolifokkers 1.2.

Brief aan de Kolifokkers 1.1.

Elke ochtend staat zij daar

Elke ochtend staat zij daar, gebroken been en zenuwachtig. Ik vraag mij af waar ze naartoe wil gaan. Maar elke keer verdwijnt ze weer, zonder dat ik het zag. Zonder dat ik zag naar waar of wie haar meenam of ze hinkte of ze viel. Ik doe nochtans mijn best te blijven kijken, haar geen moment uit mijn blikveld te laten gaan. Het moet zijn dat ze in een oogwenk kan verhuizen naar daar waar ik dus nog niets van weet. Of misschien weet ik er wel alles van, maar is die kennis onbenut aangezien ik niet weet waarheen ze gaat. Ik heb haar wel ter plekke al zien dartelen, met dat gebroken been, ingepakt van enkel tot lies (haar rokje komt erover, ik kan niet werkelijk zien hoe hoog het gaat, misschien zijn ook haar bekken wel gebroken). Of dartelen is veel gezegd, het is eerder een soort hinken. Dat kan ook niet anders met zo’n blok, dat neem je niet zomaar mee. Het trekt, het sleept, vertraagt, beklaagt. Ze vraagt zich op die momenten misschien af, waarom ze deed wat ze deed waardoor haar been (of bekken) gebroken werd. Zo gebroken zijn en toch zo zenuwachtig. Dat schept verwachtingen bij mij. Waar gaat ze heen? Wie brengt haar weg? Stapt ze in of op? Wil ze? Heeft ze zin? Denkt ze dat de bus hier stopt? Elke ochtend staat zij daar, gebroken en alleen. Ik weet niet hoe en ik weet niet waar, maar ze gaat ergens heen.

BANG

ge breekt
mijn botten

ge breekt
mijn stok

ge breekt
mijn darmpkens
AH AH PIJN

kopop
slokin
slappin
wangkrab
wespin

revolver
BANG BANG
schiet
schiet

bot krak bots

gij breekt mij
ik verschiet

Mijn schaamlip

Mijn schaamlip staat dik.
Ik klom over een tribune, hoofd eerst en benen erachteraan.
In het midden kwam mijn kut terecht op een armleuning.
Knal.
Auw.
Verder spelen.
Niets aan de hand.

Mijn schaamlip staat dik.
En er komt bloed.
Er komt bloed ergens anders.
Geen zorgen.
Gewoon dik.
Het is zo dat de tang ter hoogte van mijn baarmoeder,
neen mijn baarmoeder is de tang, begint toe te nijpen.
Alles naar buiten perst.
Nijpt.

Maar dan staat ook nog mijn schaamlip dik.
En er komt bloed.
Dat is ook goed.
Nu hoort het.
Het is nog van geruststelling.
Straks is het van godverdomme waarom bestaat dit gezever?
Maar nu nog de lach.

Zelfs nu dat.
Mijn schaamlip staat dik.
Het is mei.
Net in mei staat het dik en toch is alles beter dan april.
De grillen hebben we gehad.
Het is voorbij.
Het is goed.
Morgen is vrij.
Morgen is muziek.
Morgen is schrijven.
Morgen is trouwens eigenlijk al vandaag.
Morgen is computerspelletjes spelen.
Verantwoord computerspelletjes spelen.
Genieten genieten genieten.

Hopelijk staat mijn schaamlip morgen minder dik.
Of ja, hopelijk vandaag al.
Na de nacht.
Kan hij bekoelen.
(Sorry, maar is hij mannelijk?)
(Is schaamlip mannelijk?)
Krimpt hij weer.
Staat hij weer normaal.
Niet dik.
Het is niet dat er iemand naar moet kijken.
Morgen, zelfs niet vandaag.
Dat is voor later.
Als hij maar minder dik.
Al maakt het niet veel uit.
Morgen is genieten.
Morgen is niets.
Morgen is muziek.

Ik hoop dat ik ook nog wat van dat vals filosoferen kan gaan.
Dat hoop ik echt.
Zou ik bijzonder vinden.

Ik zou niet ironisch moeten zijn, sorry.

Morgen ben ik niet ironisch!
Morgen is muziek.

Niets zijnde

Weest men blind voor mijn woorden.
Zien ze niet.
Tasten de randen af.
Hebben te raden.

Zij verdwijnen.
Donker slurpt, als ware ze lucht.

Jeuk zet zich in.
Aan mijn benen.

Schurftig wrijven ze zich,
uit angst,

de huid van de schenen.

Het bot van het bot.
Tot ze verpulverd naast elkaar blazen.

Niets zijnde, is het moeilijk

om bang te zijn.

tekst van het huilen

            misschien had ik het al eens gezegd

            dat van dat huilen

            dat het vanbinnen begint

            en dan gaat puilen

            ge loopt over als het ware

            ook als ge het niet wilt

            en het is niet als koken

            het is eerder een glinstering

            als ik twee kleine krekels zie

            dan bulkt er iets vanbinnen

            op een zachte vleiende manier

            dan loop ik over en

            ben ik de kleinste beek

            op aarde

            en wil ik zingen

            en ook zwijgen

            wat dan klinkt als stil gesnik

            enkel en alleen omdat

            die twee krekels zo zielig

            naar elkaar kijken

            en ik zie hun verdriet

            dan huil ik

            loop ik over

            ben ik een eenzaam krekellied

tekst van de heimwee

            ik mis mijn zee vol liefdesmist

            als ik in uw ogen kijk

            dan zie ik er soms een beetje van

            alsof een kiertje in uw kleurenvlies

            mijn verleden in u opent

            dan begin ik met een tranendal

            te snikken en er komt terstond

            een nieuwe zee van liefdesmist

            die ik zo heb gemist

            daarom kijk ik graag naar u

            om wat ik in u zoek

            te vinden en verslinden

            gij zijt mijn poort naar terug

            en daarom mijn geluk

            mijn excuses dat ik zo vaak

            loop te staren

            ik ben gewoon op zoek

            naar het verdwalen

            laat mij zien

            laat mij kijken

            naar uw wonderlijke plassen

            ik weet wat ik er vinden zal

            ge zult mij niet verrassen